De coronatijd … en daarna?!

Er wordt momenteel veel geschreven over de corona.
In korte tijd is ons leven beheerst door een onzichtbare ontwrichter.

Deze situatie laat ons op verschillende manieren reageren. Het is interessant om dat te zien.

De één gaat ertegen vechten, en accepteert met moeite de ontstane situatie.
De ander laat zich niet uit het veld slaan en wordt creatief in het bedenken van alternatieve oplossingen.
Weer een ander valt in een slachtofferrol of raakt geirriteerd en gefrusteerd omdat het allemaal zo lang duurt.
En sommigen berusten erin en trekken zich terug in hun huis in de hoop dat het ooit zal overwaaien.

Deze coronatijd gaat ook niet zonder slag of stoot aan mij voorbij.
In het begin dacht ik dat het mij tijd zou kunnen geven om eindelijk eens in mijn vakboeken te gaan lezen. Dat schiet er vaak bij in.

Maar al snel kwam de twijfel.
De trainingen vielen weg. Mijn strategie om mannenworkshops in de markt te zetten moest ik op de lange baan schuiven.

En soms kwam er ook frustratie naar boven.
Toen Mark Rutte de beperkende bepalingen als met een pennenstreek verlengde met weer twee maanden! Hoe moet het nu verder? Kan ik het financieel volhouden?
En hoe ziet het leven er straks na corona uit?

Ik heb geleerd – en daarin vormt deze coronatijd geen uitzondering – dat een situatie waarin je op jezelf wordt teruggeworpen ook gezond kan zijn.
In de afgelopen tien jaar heb ik dat op meerdere momenten in mijn leven ervaren.
In mijn e-boek ‘Durf als man kwetsbaar te zijn!’ heb ik beschreven dat het leven niet maakbaar is.

Het gaat erom hoe je reageert als je de regie even kwijt bent.
En of je soms bereid bent om in vertrouwen dingen uit handen te geven.
Niet als slachtoffer of vanuit een fatalistisch gevoel dat de wereld niet meer te redden valt. Maar vanuit een gezond gevoel dat er ondanks de dagelijkse RIVM-updates nog steeds een leven te leven is.

Ik heb dat ook nu weer moeten ontdekken.
En ik kan mijzelf hierin moeilijk een ervaringsdeskundige noemen.
Wat ik nu schrijf komt voort uit nieuwe momenten van spanning, onrust, en slapeloze nachten. Maar ik heb mogen ontdekken dat bezinning op wat er al is vaak een grote motivator is!

Voor mij zijn dat een aantal zekerheden.
Mijn geloof, waarin ik ervaar dat ik gedragen word op de momenten dat ik het leven niet kan overzien. Soms heb je dat perspectief op de toekomst nodig.
Mijn liefde in de relatie. De verbinding met mijn vrouw, mijn kinderen, mijn familie en vrienden.
Mijn zelfbewustzijn, zodat ik weet dat ik in staat ben hieruit sterker naar voren te komen.
Mijn professionele bagage, waardoor ik als coach niet alleen anderen maar ook mijzelf kan stimuleren en inspireren in het nemen van de juiste keuzes.

Bezinnen begint bij jezelf. ‘Bezint eer gij begint’, leerden we vroeger al.
Bezinnen is niets anders dan nadenken (over jezelf) en daarmee inzichten opdoen.

Ik heb ontdekt dat mijn allereerste trigger om hieruit te komen nog harder te gaan werken was.
Mijn eerste gedachte was niet voor niets: zorgen dat je als ‘een malle’ eindelijk eens die studieboeken gaat lezen.
Mijn tweede gedachte was: help!, als ik niet fysiek kan coachen, dan moet het maar online. En ik begon met het opbouwen van een online trainingsprogramma.
De dagen regen zich aaneen, ik zat achter mijn bureau, bedacht het een na het andere product en was drukker dan ooit.

Ik was weer in de valkuil gelopen van een heel herkenbaar syndroom.
Die van het ‘ik-moet-iets-doen-en-wel-nú’. Want stilstand is achteruitgang. Ik moet dus keihard gaan werken!
En het lastige van dat (angst)syndroom is: je loopt jezelf zo aan alle kanten voorbij…!

Herken jij dit bij jezelf?
Per slot van rekening zitten we allemaal in hetzelfde schuitje.
Of je nu thuis werkt, online lesgeeft, of helemaal niet aan het werk bent omdat er momenteel geen werk is.
Herken je dat je geleid wordt door angst, door onzekerheid en door uitzichtloosheid?

Ik had even een moment van bezinning nodig. En dat moment heb ik mijzelf gegund. En wat voelt dat bevrijdend!

Kan ik wat aan de huidige situatie veranderen? Nee!
Kan ik wel iets aan mijzelf veranderen? Jazeker!

Ik loop mij vanaf nu niet meer aan alle kanten voorbij. Maar ik zie de kansen die zich voordoen. En zoek mogelijkheden die voor mij wél werken!
Zoals rust nemen om inderdaad wat onderhoud te doen.
Mijn studieboeken, mijn gezondheid, mijn gezin … en genieten van het prachtige weer!

En dat geldt dus ook voor jou. Pak deze time-out.
Door tijd te nemen om te bezinnen, te beraden, te ontdekken, te verrassen.
Geef er een woord aan, maar gun het jezelf!
Neem de tijd om eens stil te staan.

Wat heb jij nu nodig om deze tijd te doorstaan, te overbruggen?
Kies ruimte voor jezelf, ga sporten, verdiep je in een interessant onderwerp, zorg voor je gezin, voor je omgeving. Voel je betekenisvol! En laat het soms gewoon gebeuren.

Er zijn prachtige initiatieven waarbij je je kunt aansluiten.
Ikzelf heb mij aangemeld als ‘luisterend oor’ voor zorgmedewerkers.
Maar ook als je niet in de zorg werkzaam bent, wil ik naar je luisteren.

Zoek iets wat jou helpt om verder te komen. En zoek afleiding.
Voor mijn part leer je doedelzak spelen!

Maar, heel belangrijk: vind jouw moed om door te gaan!

Ik heb goed nieuws.
Voor als je dit graag wilt onderzoeken, maar niet goed weet hoe je dat moet aanpakken. Meld je dan aan voor een gratis ‘stoom afblazen’-gesprek.

En let op: binnenkort introduceer ik de APK!
Een periodieke ‘bezinning’, waarmee je regelmatig kunt meten hoe jij in het leven staat. En waar je wat onderhoud kunt gebruiken.
Benieuwd wat dat inhoudt? Hou dan mijn website in de gaten!

Ik wens je veel succes toe in deze coronatijd!

Waarom mannen moeten leren praten

Het overlijden van zijn broer, het rouwproces daaromheen én spijt omdat hij zijn depressie niet heeft opgemerkt en erover heeft kunnen praten, is het onderwerp van een essay van Nathan Vos. Het stond gisteren (in een verkorte versie) in het Nederlands Dagblad.

De vraag die hij in dit artikel stelt is waarom mannen zo kunnen blijven hangen in een bedreigende situatie, terwijl ze erover kunnen – nee moéten praten!
Met als gevolg dat zelfmoord onder mannen gemiddeld tweemaal zo vaak voorkomt (ruim 1200) als bij vrouwen.

Gaan mannen anders om met druk?
Mannen die uit een depressie komen worden door deskundigen vaak omschreven als ‘sociaal voorgeschreven perfectionisten’. Mensen die hun zelfbeeld laten afhangen van wat zij dachten dat ánderen over hen denken. En dat zelfbeeld vullen ze dan per definitie te negatief in.

‘Tel daarbij op dat wij mannen onze angsten en ons verdriet het liefst binnenhouden. Ons werd aangeleerd sterk te zijn, niet te huilen, de roedel te beschermen.
Stress? Pijn? Druk? Baan kwijt? Je vader overleden?
“Ja waardeloos, biertje?!” Of alleen een mager ‘grmpf’.
“Ik red me wel.” Wij kunnen het wel alleen.’

Vrouwen gooien nu eenmaal gemakkelijker hun ding op tafel.
‘Ooit een man op z’n werk zien komen die op z’n stoel neerplofte en zei: “Ik zit gewoon niet zo lekker in m’n vel”
En dat de anderen (ook mannen) dan acuut de stoelen omdraaiden om het leed te bespreken?’

Mannen moeten leren hun oerverlangen naar vrijheid – ik kan het wel alleen! – om te vormen naar een verlangen naar autonomie. Dan ontwikkel je je eigen identiteit in relatie tot een ander. Dat voorkomt ook een hoop ellende en geploeter op eenzame hoogte.

‘Dat betekent dus niet dat we geen sigaar meer mogen paffen in onze eigen mancaves, maar elkaar af en toe eens in de ogen durven kijken, de goede vragen durven stellen, en echt naar het antwoord luisteren!
Dat is verbinden: jezelf overgeven, terwijl je meer dan ooit jezelf bent. Met een eng woord: intimiteit!’

Hij sluit het artikel af met een oproep (die mij uit het hart is gegrepen):
‘Wij, mannen, moeten elkaar de juiste vragen gaan stellen. Vraag een man niet hoe het met hem gaat, maar welke rollen hij in het leven speelt, en hoe dát gaat?
En vraag hem: wat is een (goede) vader?
Dat is een mannenvraag waar álles in zit. Niet alleen wat je vader voor jou betekende, hoe je bent opgevoed, maar ook hoe je wilt zorgen, hoe je betekenis wilt geven. En wat je werkelijke verlangens zijn.’

Als ik dit artikel lees, dan word ik er alleen maar meer in bevestigd dat wij mannen nog een weg hebben af te leggen.
Niet een doodlopende weg, of een route-66 waar geen einde aan komt. Wel een weg die we dan niét alleen moeten afleggen, maar vooral samen.

Door er te zijn, de juiste vragen te stellen, te luisteren.
Door met elkaar te praten!

Loop jij mee…?!

De 3 uitdagingen van de man!

Als voorbereiding op een nieuw coachtraject lees ik momenteel veel boeken over mannen.

En over dit onderwerp is in de afgelopen jaren nogal wat geschreven.
Dat heeft onder andere te maken met het feit dat de ‘kijk’ op mannen in pakweg 25 jaar behoorlijk is veranderd.

De man van deze tijd staat daarmee voor 3 uitdagingen.

1 De plek van de man als kostwinner wordt niet langer traditioneel bepaald.
2 Er is meer aandacht voor de invloed van het ouderlijk huis en de rol van de vader.
3 De man mag meer dan ooit zijn kwetsbare kanten laten zien.

Maar wíl hij dat? En hoe gaat hij daarmee om?!
[Lees meer…]

Durf jij de uitdaging aan?!

Onlangs liep ik mee met de Zwolse halve marathon.
Dit hardloopevenement was bij de opening van inschrijving in februari binnen een dag volgeboekt! Hardlopen is een hype.

Er stonden dan ook duizenden deelnemers ’s avonds om 20.15 uur klaar om deze uitdaging met zichzelf aan te gaan.
En een uitdaging wás het: ruim 21 kilometer hardlopen in een persoonlijke tijd. Voor mij was dat om en nabij de twee uur finishen.

Het is interessant om eens rond te kijken terwijl je zelf aan het ‘opwarmen’ bent. De één trekt nog sprintjes, een ander staat voor de Dixie om de blaas te legen. Diverse sporters staan gezellig met elkaar te keuvelen en weer anderen staren in gedachten voor zich uit.

Ikzelf deed als recreant mee. Mijn zoon liep vorig jaar mee en toen mocht ik hem aanmoedigen.
Toen al wist ik: volgend jaar doe ik ook mee. Dit jaar liepen we samen! Vanaf het moment van aanmelden in februari begon ik met trainen, drie maal per week.

Ik merkte dat ik een innerlijke motivatie had om mee te doen.  Het was niet alleen de euforie van het straks toegejuicht worden door een meute toeschouwers, inclusief mijn gezin. Er zat iets binnenin mij. Een gevoel dat het ook gewoon goed was om wat meer te bewegen. Een mooie manier om mijn lichaam, dat vaak in een statische houding gesprekken voert met anderen, weer energie te geven. Mijn hart wat meer te laten pompen, mijn overtollige vetrandjes kwijt te raken, inclusief het nodige gewicht dat kennelijk hoort bij de midlife periode.

Met deze ‘motiverende zelf-dialoog’ in het achterhoofd begon ik fanatiek te trainen.
[Lees meer…]

Luister eens naar jezelf!

Ik mocht onlangs weer een dagdeel van de training Balans in je baan! verzorgen.

Dit keer ging het om het leren omgaan met disfunctionele gedachten, die er uiteindelijk voor kunnen zorgen dat je ongewenst gedrag laat zien.

En wat is dan ongewenst gedrag?
1 Jezelf (in gedachten) onderuit halen
2 De ander als beter zien dan jezelf
3 De ‘behoefte’ hebben altijd met iedereen door één deur te moeten kunnen
4 Jezelf altijd wegcijferen
5 Je continu aanpassen aan de wil van een ander.

Het is belangrijk dat je je bewust bent dat je dit vaak dénkt.
Dat innerlijke stemmetje zet je namelijk uiteindelijk aan tot irrationeel gedrag!

Maar hoe kun je dat stemmetje – die jou steeds naar beneden haalt – bij jezelf ontdekken?

Door ermee in gesprek te gaan. [Lees meer…]

Meer zelfvertrouwen in 5 simpele stappen

Laat jij anderen nogal eens over je eigen grenzen heenlopen?
Is het jouw strategie geworden om altijd te vechten … óf zelfs te vluchten? En maakt het omgaan met anderen je af en toe best onzeker?

Hoe zou het zijn als jij vanaf nu vol van zelfvertrouwen in het leven staat?!

In deze blog laat ik je zien hoe een eenvoudig stappenplan je kan helpen om beter naar jezelf te luisteren. Zodat je zelfvertrouwen met sprongen vooruit gaat!

Na het lezen van deze blog ben jij in staat om vaker nee te zeggen.
Hoe? Door je eigen ego effectief in te zetten. En misschien soms zelfs te durven ‘uitzetten’. Maar vooral ook om te luisteren naar wat jij nu werkelijk zélf wilt.

Gaat jou dat helpen? Lees dan vooral verder!

[Lees meer…]

Durf als man kwetsbaar te zijn!

Soms heb je iemand nodig die even het roer van je overneemt, zodat je weer de juiste koers kunt varen. Die ervaring had ik onlangs.

Ik ben sinds vijf jaar als zelfstandig ondernemer werkzaam.

Ik noem mijzelf inzetbaarheidscoach. Ik help mensen om hun leven weer richting te geven. Om daarmee weer inzetbaar te worden. Voor de een is dat de loopbaan, voor de ander is het een goede balans vinden in het leven of mondiger (assertiever) worden in het contact met anderen.

Ik doe dat met veel plezier! Mijn coachees zijn tevreden over mijn begeleiding en ik ben ervan overtuigd dat ik waarde toevoeg aan hun leven.

Hoe verrassend is het dan, als je merkt dat je boodschap niet helemaal meer synchroon loopt met wat je wilt vertellen!

Dat merkte ik niet zozeer bij de begeleiding van mijn coachees, maar veel meer bij mijn zoektocht naar nieuwe klanten.
Want mijn verhaal leek goed, de ervaringen van mijn coachees zijn positief, en ik voel mij dankbaar en gezegend in dit mooie vak.

Maar waarom voelde mijn boodschap – als ik nadacht over nieuwe klanten – dan soms zo afstandelijk en riep het af en toe zelfs weerstand bij mij op?
Waarom schreef ik de ene blog na de andere, maar leverde het maar een handjevol likes op?

Was ik zélf wel in balans? Deed ik de juiste dingen? Kreeg ik voldoende energie van alles wat ik ondernam?
Rationeel zei ik volmondig ja! Maar op een diepere laag ontstond er een sluimerende twijfel.

Tot nu toe had ik bovenstaande vragen alleen aan mijn (potentiële) klanten gesteld.
Het zijn goede vragen, stuk voor stuk. Ze blijven dan ook belangrijk om te stellen.
Of om erover na te denken. De vraag is echter of ik ze aan de juiste personen stelde.
Wie is dus mijn ideale klant?

Ik neem je even mee in een persoonlijk verhaal.
Lees meer

Lagom: een leven in balans!

Ik las onlangs een recensie van het boek Lagom (spreek uit: laa-góm), geschreven door de Zweedse auteur Linnea Dunne.
De ondertitel luidt: de Zweedse kunst van een leven in balans. Kijk, dan heb je mij meteen alert!

Ik heb het boekje aangeschaft en het in één adem uitgelezen. Wat een prachtig en positief verhaal!
Zou wat in Zweden werkt hier ook kunnen werken?

Lagom wordt omschreven als ‘niet te veel, niet te weinig, precies goed’.
Het is de ultieme vorm van ‘in balans zijn’.

Door ‘lagom’ te leven kun je:

  • je balans tussen werk en privé verbeteren
  • bijdragen aan een schoner milieu
  • in een opgeruimd huis wonen
  • een bewustere consument worden
  • tijd en aandacht besteden aan de mensen van wie je houdt
  • van de natuur genieten en in conditie blijven
  • gelukkiger leven en meer in balans

Ik vind het zo’n boeiend onderwerp – en belangrijk!, dat ik daar in dit blog graag even bij wil stilstaan.
Lees meer

Beter zicht op de inzetbaarheid van uw medewerker


Kees lijkt de laatste tijd nogal afwezig. 

Hij praat niet meer zo ronduit, hij is minder uitbundig en soms moet je aan het einde van de dag even nadenken of hij er wel is geweest.

Kees was tot nu toe een enthousiaste en hardwerkende medewerker. Tegenwoordig komt hij ’s ochtends op z’n werk, gaat aan de slag met zijn taken en verdwijnt ’s middags weer zonder veel ophef.
Wat er uit z’n handen komt is op zich goed, maar de zorgvuldigheid en de snelheid van werken nemen wel af.
Zou er wat aan de hand zijn?
Je kunt er als leidinggevende geen vinger achter krijgen! 
Een gesprek heeft niet zoveel opgeleverd. ‘Hij vindt het werk nog leuk’, zegt hij. Maar zijn houding spreekt boekdelen.
Je houdt er als leidinggevende een naar onderbuikgevoel aan over.

Eén ding weet je zeker: zijn inzetbaarheid is hoe dan ook afgenomen. En je wilt graag dat alles weer als vanouds wordt.  Maar is dat nog mogelijk?

Is dit voor u als werkgever een herkenbare situatie?
Heeft u zelf een medewerker die zich weliswaar nog niet heeft ziek gemeld, maar waarvan u wel merkt dat het functioneren achterblijft?
Vraagt u zich af wat de reden zou kunnen zijn van deze verminderde inzetbaarheid? En lukt het u niet om in een gesprek daar achter te komen?

Er blijken veel oorzaken te zijn die de inzetbaarheid beïnvloeden:

  • privé problemen
  • relatie problemen
  • gezondheidsvragen
  • financiële zorgen
  • zorgen over de veranderingen in het bedrijf
  • een ongewenst teamsamenstelling
  • de manier van aansturing vanuit een manager
  • een gebrek aan perspectief

En voor veel mensen rust er toch een taboe op om hierover te praten, zeker met je leidinggevende.

Het kan dan fijn zijn als een medewerker met een onafhankelijke specialist eens van gedachten kan wisselen over dit soort ‘levensvragen’ die hem of haar bezighouden.
Zo’n gesprek kan nieuwe inzichten geven en leiden tot keuzes.

Een coach inzetbaarheid kan in een dergelijke situatie worden ingezet om te achterhalen wat er aan de hand is.
Hij of zij is in staat om achter de woorden te ‘luisteren’ en adviezen te geven waar iemand persoonlijk mee verder komt.
De vragen kunnen heel persoonlijk zijn, maar ook specifiek over werk of over de arbeidsomstandigheden gaan.

Voor u als werkgever is het belangrijk om te horen wat er speelt.
Het gesprek met de medewerker is inhoudelijk vertrouwelijk, maar leidt in de meeste situaties wel tot een goede oplossing waar zowel u als de medewerker bij is gebaat.
Want als bijv. een werkplek niet naar wens is, wilt u daar graag praktische oplossingen voor ontvangen.
En als er andere zaken spelen die het functioneren beïnvloeden, wilt u er alles aan doen om de rust te herstellen zodat uw medewerker weer optimaal kan presteren!

Wilt u het bedrijf zijn dat duurzame inzetbaarheid belangrijk vindt en haar medewerkers de gelegenheid biedt om zich te ontwikkelen?
En wilt u daarnaast graag input hebben om uw medewerker zo goed mogelijk te kunnen begeleiden?

Vraag dan een inzetbaarheidsgesprek aan via deze link.